பகவத் கீதை 2.15

Sankhya Yoga · தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு

இவற்றால் வலியுறாது உறுதியான அந்த மனிதனைப் பார்த்தல் வேண்டும்; இன்பமும் துன்பமும் சமமாகக் கருதிநிற்கும் ஞானி, அவன் அமிர்தத்தின் நிலையை அடைகின்றான்.

சமஸ்கிருதம்

यं हि न व्यथयन्त्येते पुरुषं पुरुषर्षभ | समदुःखसुखं धीरं सोऽमृतत्वाय कल्पते ||२-१५||

ஒலிபெயர்ப்பு

yaṃ hi na vyathayantyete puruṣaṃ puruṣarṣabha . samaduḥkhasukhaṃ dhīraṃ so.amṛtatvāya kalpate ||2-15||

இந்த சுலோகத்தின் பொருள் என்ன?

இந்த வசனத்தில் கிருஷ்ணர் அருச்சுனுக்கு, இன்பமும் துன்பமும் சமமாகக் கருதுபவன் மட்டும் உண்மையான ஞானி என்று கூறுகிறார். இந்த உலகில் உள்ள எல்லா நிகழ்ச்சிகளையும் (இன்பம்/துன்பம்) ஒருவர் தனக்குள் அசைக்காமல் சமநிலையில் வைத்திருந்தால், அவர் மரணத்தைக் கடந்து என்றும் வாழும் நிலையைப் பெறுவார். இதுவே உடலுக்கும் உள்ளத்தில் உள்ள மாற்றங்களைத் தாண்டிய ஆன்மாவுக்கு ஏற்பட வேண்டிய முக்கியமான படிநிலையாகும்.

அதன் பின்னுள்ள போதனை

இந்த வசனம் கர்ம யோகத்தின் (Karma Yoga) அடிப்படையான 'ஸமத்துவ' என்ற தத்துவத்தை விளக்குகிறது. இது சங்க்யா (Sankhya) தர்க்கத்திற்குள், மனித ஆன்மா உடலில் உள்ள மாற்றங்களால் பாதிக்கப்படுவதில்லை என்பதை வலியுறுத்துகிறது.

சொற்பொருள்

यम् whom, हि surely, न व्यथयन्ति afflict not, एते these, पुरुषम् man, पुरुषर्षभ chief among men, समदुःखसुखम् same in pleasure and pain, धीरम् firm man, सः he, अमृतत्वाय for immortality, कल्पते is fit

பாரம்பரிய உரை

-- Dehadhyasa or identification of the Self with the body is the cause of pleasure and pain. The more you are able to identify yourself with the immortal, allpervading Self, the less will you be affected by the pairs of opposites (Dvandvas, pleasure and pain, etc.)Titiksha or the power of endurance develops the willpower. Calm endurance in pleasure and pain, and heat and cold is one of the alifications of an aspirant on the path of Jnana Yoga. It is one of the Shatsampat or sixfold virtues. It is a condition of right knowledge. Titiksha by itself cannot give you Moksha or liberation, but still, when coupled with discrimination and dispassion, it becomes a means to the attainment of Immortality or knowledge of the Self. (Cf. XVII.53)

இது எங்கு நிகழ்கிறது

இந்த வசனம் மஹாபாரதத்தில் குருক্ষেত্র போர்க் களத்தின் நடைமுறை சூழலை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இங்கு பாரதீயர் (அருச்சுன்) தமக்குரிய உறவுகளை எதிர்க்க வேண்டும் என்ற மனவலியால் வாடுகிறார், போரைத் தவிர்க்க முடியாமல் இருக்கிறார். கிருஷ்ணர் அவரது இந்தக் குழப்பத்தை நீக்கும் வகையில், சமநிலை (ஸமத்துவம்) என்பதே உண்மையான ஞானத்தின் அடையாளம் என்று கூறி, போரைத் தொடரும்படி வழிகாட்டுகிறார்.

இன்றைய வாழ்வில்

இன்றைய வேலைச் சுற்றில் ஒரு பெரிய திட்டம் நடைமுறைக்கு வந்தால் அதை வெறும் சாதாரணமாகப் பின்பற்றுங்கள்; தோல்வி ஏற்பட்டாலும் அதுவும் முடிவு செய்யப்பட்டு, மனதை உட்கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால், ஒருவர் குழம்புவதன் காரணமாக அவரது முடிவெடுக்கும் சக்தி பாதிக்கப்படலாம். எனவே, வெற்றியிலும் தோல்வியிலும் சமநிலையைப் பேணி நடப்பது மன அமைதியையும் நீண்டகால வெற்றியையும் உறுதி செய்கிறது.

குழந்தைகளுக்கான விளக்கம்

கிருஷ்ணர் அருச்சுனிடம், ஒருவரின் மனதில் எப்போதுமே சந்தோசமாகவும் துயரமாகவும் இருக்கும் நிலைகள் வந்துபோனால் அதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் நிற்க வேண்டும் என்று சொல்கிறார். இதை நீங்கள் விளையாட்டின் போது நினைவுபடுத்திக்கொள்ளலாம்: ஒருவர் வென்றாலும் துக்கப்படுவதில்லை, சோர்ந்தால் மனம் உடைந்துவிடாமல் இருக்கும்போது அவன் என்ன செய்ய முடியும்? அத்தகைய நிலைமைகளிலிருந்து விடுபட்டால், நீங்கள் என்றென்றும் இனிமையான வாழ்க்கையைப் பெறலாம்.

தினசரி சிந்தனை

வணக்கம், நாயினி! நீங்கள் எதிர்கொள்ளும் வாழ்க்கை நிகழ்வுகள் உங்களை மகிழ்ச்சியிலோ துயரத்திலோ ஆழ்த்த விரும்புகின்றன. ஆனால் கீதையின் அருள் பெற்ற ஞானியாக நீங்கள், இன்பமும் துன்பமும் ஒரு சமநிலையில் இருக்க வேண்டும் என்று உங்களைப் பாராட்டுகிறேன். இந்தச் சமநிலையைத் தேர்ந்தெடுப்பது எளிதல்லவாயினும், அதுவே உங்கள் உள்ளத்தை நிரந்தரமான அமைதிக்கு வழிவகுக்கும்.

இன்றைய பயிற்சி

இன்று உங்கள் மனதை இன்பமும் துன்பமும் எனும் இரு சீற்றங்களிடமிருந்து விடுவிக்க முயல்க. ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சியையும் ஒரு பாரம்பரியமான அமைதியான வாயிலாகப் பார்க்கவும்; வெளிப்புறம் மாறினாலும் உங்கள் உள்ளத்தின் நிலைப்பாடு மட்டும் அதேபோல் இருக்க வேண்டும் என்பதை நினைவுகூரலாம். இச்சமநிலையே ஆன்மாவிற்கான அமிர்தச் சுவையைத் தரும்.

முக்கியப் போதனைகள்

இன்பம்-துன்பத்தின் சமநிலை
உண்மையான தீர்வு இல்லாத ஒருவர், வாழ்க்கையில் ஏற்படும் மகிழ்ச்சியையும் வருத்தத்தையும் ஒரே அளவாகவே பார்க்க வேண்டும். வெளிப்புற சூழலுக்குக் கட்டுப்படுபவன் அல்லாமல், உள்மனதை நிலையானதாக வைத்திருக்கும் தீர்மானம் அவனுடையது.
தொடர்பற்ற நிலை
உலகின் மாறுபாடுகள் ஒருவரைத் தொந்திரவு செய்யாத அளவுக்கு, உள்ளே ஒரு வலிமை ஏற்பட்டால் அவர் 'நிறுத்தப்பட்ட' பணியாளனாக மாறிவிடும். இதுவே ஞானியின் தனித்துவமான குணமாகும்.
அமிர்த நிலை
இன்பம்-துன்பங்களில் இருந்து விடுபட்டு, சமநிலையில் நிற்கும் ஒருவர் இறப்புக்கான அல்லாத அமுதத்தின் (amrita) தன்மையைப் பெறுகிறார். இந்தத் துயரமிலா நிலையே மோட்சம் என்று கிருஷ்ணர் விளக்குகிறார்.

கருப்பொருள்கள்

சமநிலை (Equanimity)இன்பம்-துன்பம் (Pleasure-Pain)ஆன்மா (The Soul)ஞானி (The Wise Man)அமிர்தத்தின் நிலை (Immortality)மனவலியில் தாங்குதல்

தொடர்புடைய சுலோகங்கள்

2.47 3.30 4.18 18.66 6.5

அடுத்து படியுங்கள்

2.47 — இந்த வசனம் செயலில் கருத்துக்களைப் பார்க்கும் முறையை விளக்குகிறது, இது சமநிலையுடன் தொடர்புடையது.
3.30 — செயல்களைக் கடவுளுக்கு அர்ப்பணிப்பதன் மூலம் துன்பங்களில் இருந்து விடுபடும் முறையை இவ்வசனம் உணர்கிறது.
12.15 — இறைவனை விரும்பாதவர், யாரையும் காயப்படுத்தாது மற்றும் துன்பத்தில் விழாமல் இருக்கும் குணங்களை இவ்வசனம் விளக்குகிறது.

பரிந்துரைக்கப்பட்ட நூல்கள்

தமிழ் விளக்கங்கள் இரண்டாம் அத்தியாயம் சமநிலை கீதை விளக்கங்கள் → மனநிலை பராமரிப்பு வெளிப்புறத் துன்பங்களில் இருந்து மனதைப் பாதுகாக்கும் கிரந்தம் → தத்துவார்த்தம் வேதாந்தம் மற்றும் இன்ப-துன்ப சமநிலை குறித்த நூல்கள் →

GitaQ earns from qualifying purchases as an Amazon Associate.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

இந்த வசனத்தில் 'புருஷ' மற்றும் 'தீரன்' என்பவை எதைக் குறிக்கின்றன?

'புருஷ்' என்றால் உயிரியல் ரீதியான மனிதனை அல்லது ஆத்மாவைச் சுட்டும் சொல். 'தீரன்' (Dhira) என்பது இன்பத்திலோ துன்பத்திலோ கவலையடையாமல், நிலைப்பாடுடன் இருக்கும் ஒருவர் என்று பொருள்படும்.

'அமிர்தத்துவம்' (Amritatva) என்றால் என்ன?

இதன் அடிப்படைப் பொருள் 'மறைவு இல்லாத வாழ்வு' அல்லது 'முழுமையான விடுதலை'. ஒருவர் உடலின் மாற்றங்களைத் தாண்டி, மனதைச் சீராக வைத்திருந்தால், அவர் இந்த உயிர்ப்பு நிலையை (அமிர்தம்) பெறுகிறார்.

இன்பமும் துன்பமும் சமமாக இருப்பது எவ்வாறு நடைமுறைப்படலாம்?

நடக்கும் போது வெற்றி அல்லது தோல்வி ஏற்பட்டாலும், உடனே மகிழ்ச்சியில் முழுக்கவும் அல்லது வேதனைக்கு ஆளாகாமல் இருப்பதாக இதைக் கருதலாம். இயற்கையின் மாறுபாடுகள் என்பவற்றைத் தனித்தனியாகப் பார்க்காமல், அவையும் ஒன்றே என்று சமநிலையில் நடக்கிறது.

இந்த வசனம் எதனை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது?

இது கர்ம யோகத்தின் ஒரு பகுதியாகும். செயலில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது அதன் பலனைப் பெறாது, ஆனால் செய்ய வேண்டிய கடமையைச் சரியான மனநிலையில் செய்து முடிப்பதே இக்கருத்துக்கு அடிப்படையாக உள்ளது.

பிற மொழிகளில்: பகவத் கீதை 2.15 →