Home/ Tamil/ தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு/ அத்தியாயம் 8/ சுலோகம் 6

பகவத் கீதை 8.6

Akshara Brahma Yoga · தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு

பகவத் கீதை 8.6 — "எந்த நிலையை எவரும் நினைத்துக் கடைசி நேரத்தில் உடலை விடுகிறாரோ, அத்தன்மையானவர் அவ்வாறே செல்வர்; ஐய! க"
பகவத் கீதை 8.6 — Akshara Brahma Yoga
எந்த நிலையை எவரும் நினைத்துக் கடைசி நேரத்தில் உடலை விடுகிறாரோ, அத்தன்மையானவர் அவ்வாறே செல்வர்; ஐய! குந்தி மகனே, அவர் தொடர்ந்து அத்நிலையில் சிந்தை கொண்டிருப்பதால்.
சமஸ்கிருதம்

यं यं वापि स्मरन्भावं त्यजत्यन्ते कलेवरम् | तं तमेवैति कौन्तेय सदा तद्भावभावितः ||८-६||

ஒலிபெயர்ப்பு

yaṃ yaṃ vāpi smaranbhāvaṃ tyajatyante kalevaram . taṃ tamevaiti kaunteya sadā tadbhāvabhāvitaḥ ||8-6||

இந்த சுலோகத்தின் பொருள் என்ன?

கண்ணபிரான் அர்ஜுனனுக்கு, உயிர் பிரியும் நேரத்தில் மனிதன் நினைக்கும் எந்தத் தன்மையான நிலை இருக்கிறதோ, அவருடைய வாழ்க்கையும் அத்தன்மை கொண்டதாகவே மாறும் என்று கூறுகிறார். ஒருவர் தொடர்ந்து அதே காரியத்தைப் பற்றிச் சிந்தித்துக் கொண்டிருப்பதால், மரண நேரத்தில் அவ்வாறான எண்ணம்தான் வலிவாக இருக்கும் என்பது இதன் அடிப்படை உள்ளடக்கம். இச்செய்யுள் உத்தியைப் பொறுத்து ஒருவர் பிறப்பு-சாவில் கிட்டும் நிலையை நிர்ணயிக்கிறது.

அதன் பின்னுள்ள போதனை

இந்த வசனம் ஜ்ஞான யோகத்தின் ஒரு முக்கிய அங்கமாகும்; ஏன் என்பால் எண்ணங்கள் (நிலைகள்) உருவாக்கும் மனிதரின் கர்மாவை விளக்குகிறது. இது 'ஸ்திரீ'யாகவும், 'புத்தி சாரம்' எனப்படும் ஆத்மா மற்றும் பிரம்மனிடையான தொடர்பையும் வலியுறுத்துகின்றது. மனிதரின் எண்ணங்கள் (சைதன்யப் பகுதி) அவருடைய வாழ்க்கையை வழிகாட்டுவதாக அமைந்து, இறுதியில் அவரை ஒரு நிலையில் செலுத்தும் என்பதை விளக்குகிறது.

சொற்பொருள்
यम् which, यम् which, वा or, अपि even, स्मरन् remembering, भावम् nature (idea of object), त्यजति leaves, अन्ते in the end, कलेवरम् the body, तम् to that, तम् to that, एव only, एति goes, कौन्तेय O Kaunteya, सदा constantly, तद्भावभावितः thinking of that object
பாரம்பரிய உரை
The last thoughts determine the next birth. The most prominent thought of ones life occupies the mind at the time of death. The predominant idea at the time of death is what in normal life has occupied his attention most. The last thought determines the nature or character of the body to be attained next. As a man thinketh, so shall he becometh. The force of Samskaras which one has created by his previous practice is the cause of their remembrance at death. Those who have practised worship of God throughout their life can have remembrance of their tutelary deity at the time of death. The analogy of the wasp and the caterpillar (BhramaraKitaNyaya) can be applied here. The caterpillar constantly remembers the wasp and becomes eventually transformed into a wasp. Even so he who constantly remembers his tutelary deity becomes identical with that deity. Nandikesvara is an example. He constantly thought of his Lord and assumed a form eal to that of the Lord. If you constantly think of the immortal Self during your lifetime, you will entertain the thought of the Self only even at the time of death and will attain immortality. If you always think of your body and identify yourself with the perishable body you will be born again and again. If you think of you pet dog at the time of death you will be born as a dog. Raja Jadabharata thought of his pet deer at the time of his death and so he took the birth of a deer. Every man has a definite outlook on life, definite mode of thinking, definite cravings, desires and hopes, definite character, temperament, taste, disposition and attitude. This is all due to the impressions which have become part and parcel of his subconsciousness. This is all due to experiences which have left their indelible impressions on his mind. He always thinks of his body and physical needs. He searches for his happiness in the external, perishable objects. He identifies himself with the perishable body. He ignores his innermost, allblissful, immortal Self, the source of everything. He trains his body, senses, mind and intellect in worldly pursuits. He ignores the Yogic discipline of the mind and the senses. Therefore he always thinks of his body, bread, drink and clothing. He forgets all about God and the Self, the indweller, an embodiment of bliss and knowledge, fountain of joy and happiness. Desires are endless. Therefore man cannot gratify them in one birth. At the time of death the whole storehouse of impressions and desires is churned out and the most prominent, the strongest and cherished desire comes to the surface of the mind or the field of mental consciousness. This churned up butter or cream (cherished desire) arrests his attention for immediate gratification. He thinks of only that at the time of death. Just as the most vital mango plant shoots up prominently in the nursery, so also the strongest desire shoots up on the surface of the mind. If the desire is not gratified his mind gets saturated with it and it is gratified in his nextbirth. This desire will become very promenent in his next birth. You yourself are the author of your own destiny. You yourself are responsible for your thoughts, character, feelings, actions and experiences. You planted certain worldly desires and Samskaras in your subconscious mind, and allowed them to germinate and grow. If you had planted spiritual aspiration, the desire for liberation and spiritual Samskaras, you would reap the fruit of immortality and eternal bliss. As you sow so shall you reap. He who practises constant and profound meditation on the Self of his own tutelary deity throughout his life will be able to meet death with an unruffled mind. He alone would go to the Supreme, thinking of It at the time of his departure from this world, too. You should have exclusive devotion to God. Your whole mind must be absorbed in Him. You should not allow any outside worldly impressions, wherein there is an iota of selfish desire, to sink into your subconscious mind. Then you can think of the Lord exclusively at the time of death and enter His very Being.

இது எங்கு நிகழ்கிறது

குருক্ষেத்தரப் போர் நிலைக்கு அடுத்தபடியாக, கண்ணன் தனது உடல்நலத்தைக் காப்பாற்றுதற்கான 'அக்ஷர ப்ராஹ்ம யோக' பாடலைத் தொடங்குகிறார். இந்த நேரத்தில், இளவரசர் அர்ஜுனன் போருக்குச் செல்ல மறுத்து, தன் கடமை மற்றும் உறவுகளின் சம்பந்தமான குழப்பத்திலும் வருத்தத்திலும் இருக்கிறான். கண்ணன் அவனைத் தைரியப்படுத்தவும், வாழ்க்கையின் இலட்சியத்தை விளக்கும் வகையில், மரண நேரத்தில் உள்ள எண்ணங்களின் முக்கியத்துவம் குறித்து இந்த உண்மையைச் சொல்லுகிறார்.

இன்றைய வாழ்வில்

தற்போதைய வேலை அழுத்தம் மற்றும் வீட்டுப் பொறுப்புகளில் சிக்கி, ஒருவர் தனது வாழ்க்கைத் தேர்வுகளை முடிக்காமல் கவலையில் இருக்கும்போது, அவர் எந்தக் கோணத்தில் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறாரோ அதுவே அவரின் மூட்டு நிலையை உருவாக்குகிறது. ஒருவர் தொடர்ந்து தன் பிழைகள் மற்றும் பயங்களைப் பற்றியே சிந்திக்கிறார் என்றால், அதனால் எதிர்காலத்தில் அவரை மேலும் பாதிக்காத வகையில் அத்தகைய எண்ணங்கள்தான் மனதில் நிலைநிற்கும். எனவே, இந்த நிகழ்வில் தீர்வு காண்பது என்பதை விட, 'என்ன நினைப்போம்' என்ற கவனிப்புடன் செயல்படுவதே சிறந்த வழி.

குழந்தைகளுக்கான விளக்கம்

ஒரு நாளை நீங்கள் எந்த விளையாட்டிலோ அல்லது பெரிய கனவிலோ மிகவும் ஆழமாகச் சிந்திக்கிறீர்களோ, அவ்வாறே உங்களுக்குத் தூக்கம் வரும் போதும் அந்தக் கனவே தென்படும். அதைப் போல, நீங்கள் இப்பொழுது எதை அதிகம் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறீரோ (உதாரணமாக மகிழ்ச்சியான விளையாட்டு அல்லது பயங்கரமான ஒரு நிகழ்வு), உயிர்ப்பு விலகும் போதும் அதே கனவே உங்களைச் சூழ்வதாக இருக்கும். எனவே, எப்போதும் நல்ல மற்றும் இனிமையான விஷயங்கள் பற்றி நினைக்க முற்படுவது மிகவும் அவசியம்.

தினசரி சிந்தனை

ஆயிரம் நாள்கள் எப்படி வாழ்பவரும், இறுதி மூச்சு விடுகிற நொடியில் அவரது சிந்தை நிலையிலேயே செல்கின்றார் என்பதை இந்த வசனம் உங்களுக்கு நினைவுபடுத்துகிறது. நீங்கள் எதற்காகப் பார்க்கிறீர்களோ, அதற்காகவே வாழ்ந்து வருவதாகக் கருதினால், அதுவே உங்கள் இறுதித் துணிவைத் தாக்கும் என்பதை மறக்காதே. இன்று முதல் சிந்தையைச் சரியான பாதையில் நிலைநிறுத்துவதன் முன்னோடியாகப் போகும் பயணம் நீ எடுத்தால், அது உன் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நாளையும் புனிதமாக்கும்.

இன்றைய பயிற்சி

இன்று உங்கள் மனதை இறைவன் கிருஷ்ணனின் திருநாமத்தில் அல்லது அவரது குணங்களில் நிலைக்கச் செய்யுங்கள். மெள்ளமாய், இந்தக் காலை நேரத்திலோ அல்லது பகலிடை நிற்பதற்காகவே, 'என் இறுதி நேரம் எப்படி இருக்கும்' என்ற கேள்வியின் கீழ் உங்கள் சிரத்தை ஒன்றில் தளையுங்கள். நீர் தொடர்ந்து நினைத்து வந்தால்தான், அத்தன்மை உங்களைக் கடக்காது.

முக்கியப் போதனைகள்

  1. சிந்தை நிலையே இறுதித் துணிவை நிர்ணயிக்கும்
    உடலை விட்டுச் செல்லும் கடைசி நொடியில் மனம் எதை அனுசரித்திருக்கிறதோ, அதன் வடிவத்தைக் கொண்டே உயிராகப் போகிறது. இது ஒரு தானியங்கி விதியைப் போன்றது; நீர் தொடர்ந்து சிந்திக்கின்ற நிலையே குறிப்பிட்ட துணிவைத் தரும்.
  2. தொடர்ச்சியான நினைவு (Sada tadbhāvabhāvitaḥ)
    இறுதி நேரத்தில் ஒரு நிலையை அடைவது என்பது, ஆயிரம் நாள் தொடர்ந்து அதில் சிந்தை இருப்பதன் விளைவே. காலத்திற்கு ஏற்ப மாறும் மனதைத் தூய்மையான பாதையில் உருமாற்றுவதே இறை வழியாகும்.
  3. அகஸ்திர பிரம்மத்துடன் ஒன்றிணைவது
    இறப்பு என்பது அமைதியான ஒரு மாறுபாடு மட்டுமல்ல; அது ஆன்மா எந்தத் தன்மையைச் சார்ந்துள்ளது என்பதின் வெளிப்பாடாகும். இறைத்தனத்தை நினைத்து வாழ்வோர், அவரேயாய் ஒன்றிணைகின்றனர்.

கருப்பொருள்கள்

மரணநேக எண்ணம் (Final thoughts)எண்ணங்களின் தாக்கம் (Power of thought)ஆன்மா மற்றும் பிறப்பு (Soul and Rebirth)யோகத்தின் பயிற்சி (Practice of Yoga)பிரம்மத்தை அடையுதல் (Attaining Brahman)கர்மாவை மாற்றுதல் (Transforming Karma)

தொடர்புடைய சுலோகங்கள்

2.473.304.186.518.66

அடுத்து படியுங்கள்

  1. 2.47 — குருதியின் காரணங்களைப் புரிந்து கொள்ளவும், செயலில் ஈடுபட்டு விளையாடாமல் இருக்கவும் இந்த வசனம் அடிப்படையாகும்.
  2. 3.5 — எல்லாரும் செயலற்றிருக்க முடியாது, ஆனால் சரியான கர்ம யோகத்தின் மூலம் எப்படிச் சிந்தையைத் துய்மை செய்யலாம் என்பதை இங்கு காண்பீர்கள்.
  3. 12.15 — இறைவனுக்கு ஈடுபடும் பக்தர்களின் குணங்கள் மற்றும் அவர்களை நேசிக்கும் விதம், இந்த வசனத்திற்கு ஒரு அழகு சூட்டுமாகும்.

பரிந்துரைக்கப்பட்ட நூல்கள்

Swami Sivananda Bhagavad Gita with Tamil commentary by Swami Sivananda → Ayyavazhi Edition Gita in Tamil and English word for word meaning Ayyavazhi version → Vedanta Philosophy Vedanta philosophy death consciousness book Tamil translation →

GitaQ earns from qualifying purchases as an Amazon Associate.

இந்த சுலோகத்தைப் பகிரவும்

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

எந்த வசனத்தை இது குறிக்கிறது மற்றும் அதன் முக்கிய செய்தி என்ன?
இது பகவத் கீதையின் அத்தியாயம் 8, வசனம் 6 ஆகும். இதன் மூலம் ஒருவர் உயிர்ப்பு பிரியும் நேரத்தில் நினைக்கும் நிலையை அவருடைய எதிர்காலம் தீர்மானிக்கிறது என்பதைக் கூறுகிறார்.
இந்த வசனத்தின்படி, ஒருவர் மரணநேரத்தில் சாதாரணமாக நினைப்பது போலவே இருக்க முடியுமா?
இல்லை. இந்த வசனம் கூறுவது என்னவென்றால், தொடர்ந்து ஒரே விஷயத்தைச் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒருவர், மரண நேரத்தில் அத்தன்மையான நிலையைப் பெறுவார் என்பதாகும். எனவே, தினசரி வாழ்க்கையில் எதை நினைக்கிறோம் என்பது முடிவை மாற்றும்.
இந்த வசனத்தைக் கற்குபவர் என்ன செய்ய வேண்டும்?
ஒருவர் தன் மனதை எப்போதும் நல்ல மற்றும் உயர்வான விஷயங்களில் (கடவுள், சத்தியம்) நிலைநிறுத்திப் பழகுதல் வேண்டும். இதுவே மரண நேரத்தில் அந்தத் திருப்திகளையாவது பெறும் வாய்ப்பை வழங்குகிறது.
இயற்கையான சூழலில் இந்தக் கருத்தை எப்படிப் பயன்படுத்த முடியும்?
ஒருவர் தினசரி வாழ்க்கையில், கோபம் அல்லது விரக்தியை விட நம்பிக்கை மற்றும் பரிகாரமாகச் செயல்படுவதே சிறந்தது. உயிர் பிரியும் போது அவ்வாறான எண்ணங்களின் தொடர்ச்சி கருத்தில் இருப்பதாகவே, அவர் மேலும் ஒரு நிலையை அடைகின்றார்.
பிற மொழிகளில்: பகவத் கீதை 8.6 →