பகவத் கீதை 10.4

Vibhuti Yoga · தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு

பகவத் கீதை 10.4 — "புத்தி, ஞானம், அசந்தேகம், க்ஷமா, சத்யம், தமம், சமம்; சுக்கம், துக்கம், பாவம், அத்வாம், பயம் மற்றும் "
பகவத் கீதை 10.4 — Vibhuti Yoga
சமஸ்கிருதம்

बुद्धिर्ज्ञानमसम्मोहः क्षमा सत्यं दमः शमः | सुखं दुःखं भवोऽभावो भयं चाभयमेव च ||१०-४||

ஒலிபெயர்ப்பு

buddhirjñānamasammohaḥ kṣamā satyaṃ damaḥ śamaḥ . sukhaṃ duḥkhaṃ bhavo.abhāvo bhayaṃ cābhayameva ca ||10-4||

இந்த சுலோகத்தின் பொருள் என்ன?

இயேசுவின் குருவான கிருஷ்ணர், தன்னைப் பார்த்துக் கேட்கும் அர்ஜூனிடம் சொல்லுகிறார்: தேவநிலைகள் (divine qualities) நமக்குள் எப்படி இருக்கின்றன என்பதை விளக்குகிறார். இந்தச் சித்தலத்தில் புத்தியறிவு, ஞானம், துணிச்சல், பொறுமை, உண்மை, கட்டுப்பாடு மற்றும் மன அமைதி போன்றவற்றைக் குறிப்பிடும் இறைவன், நல்லதுக்கும் கெட்டதிற்கும் உள்ள வேறுபாட்டையும் விளக்குகிறார். இதன் முக்கிய பாடம் என்னவென்றால், பரமாத்மா என்பவர் சந்தோஷத்திலும் துயரத்திலும் இருப்பதாகவும், பழைய மற்றும் புதிய வாழ்க்கை நிலைகளின் ஆதாரமாகவே அவர் உள்ளார்.

அதன் பின்னுள்ள போதனை

இது கர்மா யோகம் மற்றும் ஜ்ஞான் யோகத்தின் இணைப்பு ஆகியவற்றுக்கு அடிப்படையாக இருக்கும். இந்த உரை 'பிரம' (Brahman) என்பவர் எல்லா விலங்குகளும் மனிதர்களிடமே உள்ளன என்று சொல்கிறது, எனவே நாம் ஒன்றிப்போக வேண்டும். இது பூர்வீக தத்துவங்களான சம்க்ரியாவின் அடிப்படையையும் விடுவிக்கிறது.

சொற்பொருள்
बुद्धिः intellect, ज्ञानम् wisdom, असंमोहः nondelusion, क्षमा forgiveness, सत्यम् truth, दमः selfrestraint, शमः calmness, सुखम् happiness, दुःखम् pain, भवः birth or existence, अभावः nonexistence, भयम् fear, च and, अभयम् fearlessness, एव even, च and
பாரம்பரிய உரை
Intellect is the power which the Antahkarana (the fourfold inner instrument -- the mind, the subconscious mind, intellect and egoism) has of understanding subtle objects. Wisdom is knowledge of the Self. Nondelusion is freedom from illusion. It consists in acting with discrimination when anything has to be done or kown at the moment. Patience is the nonagitation of the mind when assaulted or abused. Not thinking of any harm of evil for those who ahve assulted or abused is also patience. Patience is enduring without lamentation the three kinds of pains? Adhyatmika? Adhidaivika and Adhibhautika Taapas. Fever, etc., is Adhyatmika pain. Pain or discomfort from severe cold, heat, too much rain, thunder, and lightning is Adhidaivika pain. Pain from scorpionsting, snakite, and wild animals is Adhibhautika pain. Satyam or truth is veracity. It is speaking of ones own actual or real experience of things as actually heard or seen. There is not the least twisting or exaggeration or the slightest modification of facts. Dama or selfrestraint is control of the external senses. It is withdrawal of the senses (ear, skin, eyes, tongue and nose) from their respective objects (viz., sound, touch, form, palatable foods and fragrance). Sama is calmness or tranillity of the mind produced by checking the mind from thinking of external objects of the senses and by disconnecting it from the senses. Sukham Happiness. That which has Dharma or virtue as its chief cause and that which is favourable to all beings, is happiness. Duhkham That which has Adhrama as its cause and that which is unfavourable to all beings, is pain. That which appears is Bhavah. Sat is Bhavah. Asat or unreality is Abhavah.

இது எங்கு நிகழ்கிறது

இது மகாபாரதத்தில் கூடியிருக்கும் கர்னூதிசியாவின் படைகள் இருக்கும் போது நடக்கும் ஒரு முக்கியமான நிகழ்வு. அர்ஜூன் தான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று குழப்பமடையும் நிலையில், அவருக்குக் கீழே உள்ள சக்தி மற்றும் தெய்வீகத்தனத்தைப் பற்றி விளக்கத் தொடங்குகிறார். இது 'விபூதி யோகம்' (The Divine Glories) என்ற அதிகாரத்தில் வருவதால், அர்ஜூன் தான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதைக் குழப்பமடையும் நிலையில் இருக்கும் போது கிருஷ்ணர் அவருக்குத் தெய்வீகத்தனத்தைப் பற்றிக் கூறுகிறார். இந்தச் சித்தலத்தில் இறைவன் நல்ல மற்றும் கெட்ட தரங்களை விளக்கியபடி, அர்ஜூனுடைய மனதில் உள்ள குழப்பத்தை நீக்குகிறார்.

இன்றைய வாழ்வில்

ஒரு வேலை நேரத்தில் ஒரு முக்கியமான முடிவை எடுக்கும்போது உங்கள் கையில் இருக்கும் புத்தி (intellect) மற்றும் ஞானம் (wisdom) ஆகிய இரண்டையும் பயன்படுத்தவும். அந்தத் தவறான செயலுக்குப் பிறகு, பொறுமை (forgiveness) மற்றும் உண்மையைக் கூறுதல் (truth) போன்ற குணங்களை வெளிப்படுத்துங்கள். ஒருவேளை நீங்கள் சோர்வாக இருக்கும்போது, மன அமைதி (calmness) மற்றும் தன்னியக்கம் (self-restraint) ஆகியவை உங்களுக்குத் தேவையான ஊட்டமாகும். இறுதியில், எந்தச் செயலுக்குப் பயமும் அல்லது சந்தோஷமும் இருக்கும் என்பதை நினைவில் கொண்டு, அதை ஒரு தெளிவான முடிவாக மாற்றிவிடவும்.

குழந்தைகளுக்கான விளக்கம்

உங்கள் வீட்டில் ஒரு அமைதி காக்கும் பெரியவர் (அம்மா அல்லது தாத்தா) உங்களைப் பார்க்கும்போது, நீங்கள் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று சொல்கிறார்கள். இறைவன் கிருஷ்ணரும் அதே மாதிரிதான்; அவர் நமக்குள் இருக்கும் புத்தியையும் (நல்லதைத் தேர்ந்தெடுக்க), ஞானத்தையுமும், அமைதியாக இருப்பதையும் சொல்கிறார். ஒருவேளை நீங்கள் பயமுறுத்துவதாக உணரும்போது, இறைவன் 'பயம்' மற்றும் 'அச்சமின்றி இருக்கும் தைரியம்' ஆகியவை எல்லா விலங்குகளும் மனிதர்களிடமே உள்ளன என்று சொல்கிறார். இதைப் போலவே, நாம் அனைவரும் சந்தோஷத்திலும் துயரத்திலும் அவருடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளோம்.

தினசரி சிந்தனை

யாரேனும் நீங்கள் செய்த நல்ல செயலை எடுத்துக்கொண்டு, அந்தச் செல்வத்தை இறைவனுக்கு வழங்குவது போல மனதில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள். ஒவ்வொரு சுகம் மற்றும் துக்கமும் உணர்ச்சியின் காரணமாக வரும் ஒரு பரிசாக இருப்பதை, அவை இயல்பானவை என்றோ அறியாமல் ஏற்றுக்கொண்டால் மனநிறைவு பெறுவீர்கள். பயத்தையும், அதன் எதிர்புறமான நம்பிக்கையையும் (அபயம்) தாங்கி நடப்பது உங்கள் ஞானத்தை வளர்க்கும்.

இன்றைய பயிற்சி

இன்றைய நாளில், உங்கள் மனதின் புத்தி மற்றும் ஞானம் இறைவனிடமிருந்தே வருகின்றது என்ற உண்மையை நினைவு கூர்ந்து அமைதியாக இருக்கவும். எந்தச் சூழலிலும் க்ஷமா (உடன்பாடு) மற்றும் சத்யம் (நியாயம்) ஆகியவை உங்கள் நடத்தையின் துணைவர்களாக இருப்பதை உறுதி செய்யவும்.

முக்கியப் போதனைகள்

  1. இறைவனின் பகுதி நிலைகள்
    புத்தி, ஞானம் மற்றும் அசந்தேகம் போன்றவை மனிதனுக்குள் இயங்கும் தன்மைகளாக இருக்கின்றன. ஆனால் இவை எல்லாம் ஒரே ஒரு வளவாய் கலந்துள்ள பகுதி நிலைகள் (Vibhuti) எனக் காட்டுகிறது.
  2. நெறிமுறைகள் மற்றும் நடத்தை
    இயல்பான நல்லொழுக்கங்கள் போன்ற க்ஷமா, சத்யம், தமம் (உட்புற அமைதி) ஆகியவை இறைவனின் வடிவமாகும். ஒருவர் இந்தத் தன்மைகளைப் பெற்றால் அவர் இயல்பாகவே நெறிமுறை வழி நடப்பார்.
  3. இரண்டு உலகளாவிய நிலைகள்
    சுக்கம் மற்றும் துக்கம், பயம் மற்றும் அபயம் ஆகியவை வாழ்க்கையின் இயல்பான மாற்றங்கள். இவற்றுக்கு முன்னால் நின்று நிற்கும் ஞானம் இறைநிலையைக் காட்டும்.

கருப்பொருள்கள்

தெய்வீக குணங்கள் (Divine Qualities)மன அமைதி மற்றும் கட்டுப்பாடு (Mental Peace & Restraint)சுபம் மற்றும் துக்கம் (Happiness and Pain)பிரமாணம் மற்றும் அதிர்ச்சி (Existence and Non-existence)தெளிவான புத்தியறிவு (Clear Intellect)அச்சமின்றி இருக்கும் தைரியம் (Fearlessness)

தொடர்புடைய சுலோகங்கள்

2.473.304.186.518.66

அடுத்து படியுங்கள்

  1. 10.8 — இந்த வசனத்தில் கிருஷ்ணர் தான் அத்தனை புகழுக்கும் முக்கியம் என்பதை விளக்குவார், இது இந்தப் பாடத்தை முடிவு செய்யும்.
  2. 10.32 — இறைவனின் மேலான தன்மைகளை அனைத்து நேரங்களிலும் காட்டும் மற்றொரு வசனம், இது 10-4 ன் கீழ்வரும் விளக்கமாக இருக்கும்.
  3. 9.25 — இறைவனுக்கு அடிப்படையான தன்மைகளைப் பற்றியும், அவர் எப்போதும் நமது உள்ளத்திலேயே வசிக்கிறார் என்பதை விளக்கும்.

பரிந்துரைக்கப்பட்ட நூல்கள்

GitaQ earns from qualifying purchases as an Amazon Associate.

இந்த சுலோகத்தைப் பகிரவும்

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

10.4 சித்தலத்தில் 'சுக்கம்' மற்றும் 'துக்கம்' என்பதன் பொருள் என்ன?
'சுக்கம்' (Sukha) என்றால் மன அமைதி, திருப்தி போன்ற நல்ல நிலைகள். 'துக்கம்' (Duhkha) என்பது சோகம், வலி மற்றும் கஷ்டங்கள் ஆகும். இறைவன் இந்த இரு வேறுபாடுகளையும் விளக்குவதால், அவர் எந்தச் செயலுக்கும் உட்பட்டவர் அல்ல, மாறாக எப்போதும் நிலையானவர்.
இச்சித்தலத்தில் 'அசந்தேகம்' (Asammoha) என்ற சொல் ஏன் பயன்படுத்தப்பட்டது?
'அசந்தேகம்' என்பது குழப்பமின்றி இருக்கும் நிலை அல்லது தெளிவான நம்பிக்கையைக் குறிக்கிறது. இறைவர் இந்த வரிகளில், மனிதர்கள் எதிர்காலத்தில் ஏற்படும் சோர்வுகள் மற்றும் பயங்களைத் தவிர்க்க, தெளிவாகச் செயல்படுவதை அடிக்காட்டினார்.
இறைவர் கூறும் 'நீலம்' (Niyama) என்ற சொல்லின் பொருள் என்ன?
இந்த சித்தலத்தில் 'நீலம்' என்பதற்குப் பதிலாக, இரண்டு வேறுபாடுகள் உள்ளன. ஒருவேளை நீங்கள் குழப்பமடையும்போது, புத்தியறிவு மற்றும் ஞானத்தைப் பயன்படுத்தி செயல்படுவதை அடிக்காட்டினார்.
இந்த சித்தலம் என் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் எப்போதும் உதவும்?
இது ஒரு முன்னணித் தேர்வு செய்யும் போது அல்லது கஷ்டமான நேரத்தில் மன அமைதியைப் பெற உதவும். பொறுமையும், உண்மையாக இருப்பதும் மற்றும் தன்னைக் கட்டுப்படுத்துவதும் வெற்றியின் சுயநிலையை வளர்க்கும்.
பிற மொழிகளில்: பகவத் கீதை 10.4 →