Bhagavad Gita Kapitel 2 — Sankhya Yoga | Deutsche Übersetzung

2.1 Sanjaya sprach: Zu dem so von Mitleid überwältigten und verzweifelten, dessen Augen voll Tränen waren und der aufgewühlt war, sprach Madhusudana diese Worte. सञ्जय उवाच | तं तथा कृपयाविष्टमश्रुपूर्णाकुलेक्षणम् | विषीदन्तमिदं वाक्यमुवाच मधुसूदनः ||२-१||

2.2 Der Herr sprach: Woher ist dir in dieser Notlage diese Verwirrung gekommen, O Arjuna? Diese Niedergeschlagenheit, die unwürdig des edlen Menschen ist und zu keinem Himmel führt. श्रीभगवानुवाच | कुतस्त्वा कश्मलमिदं विषमे समुपस्थितम् | अनार्यजुष्टमस्वर्ग्यमकीर्तिकरमर्जुन ||२-२||

2.3 Verfallen nicht der Feigheit, o Arjuna, Sohn Prithas! Es ziemt sich dir nicht diese geringe Schwäche des Herzens abzulegen; stehe auf, o Kämpfer gegen die Feinde! क्लैब्यं मा स्म गमः पार्थ नैतत्त्वय्युपपद्यते | क्षुद्रं हृदयदौर्बल्यं त्यक्त्वोत्तिष्ठ परन्तप ||२-३||

2.4 Arjuna sprach: Wie soll ich, o Madhusudana, im Kampfe mit Pfeilen gegen Bhishma und Drona kämpfen, die der Verehrung würdig sind, o Vernichter der Feinde? अर्जुन उवाच | कथं भीष्ममहं सङ्ख्ये द्रोणं च मधुसूदन | इषुभिः प्रतियोत्स्यामि पूजार्हावरिसूदन ||२-४||

2.5 Besser ist es in dieser Welt, Almosen zu essen als die edlen Lehrer zu töten; doch wenn ich diese Töter der Gurus hier selbst erschlage und so den Genuss von Reichtum und erfüllten Wünschen mit Blut beflecke. गुरूनहत्वा हि महानुभावान् श्रेयो भोक्तुं भैक्ष्यमपीह लोके | हत्वार्थकामांस्तु गुरूनिहैव भुञ्जीय भोगान् रुधिरप्रदिग्धान् ||२-५||

2.6 Wir vermögen kaum zu erkennen, was besser ist: ob wir sie besiegen oder ob sie uns besiegen. Selbst die Söhne Dhritarashtras stehen vor uns bereit; deren Tötung wir nicht mehr wünschen, noch leben zu wollen. न चैतद्विद्मः कतरन्नो गरीयो यद्वा जयेम यदि वा नो जयेयुः | यानेव हत्वा न जिजीविषामस्- तेऽवस्थिताः प्रमुखे धार्तराष्ट्राः ||२-६||

2.7 Durch die Schwäche des Mitleids ist mein Wesen getrübt; verwirrt im Dharma frage ich Dich: Sage mir bestimmt, was das Beste für mich ist. Ich bin Dein Schüler. Lehre mich, der sich Dir ergeben hat. कार्पण्यदोषोपहतस्वभावः पृच्छामि त्वां धर्मसम्मूढचेताः | यच्छ्रेयः स्यान्निश्चितं ब्रूहि तन्मे शिष्यस्तेऽहं शाधि मां त्वां प्रपन्नम् ||२-७||

2.8 Denn ich sehe nichts, das diesen Kummer vertreiben könnte, der meine Sinne ausdörrt; selbst wenn ich den ungetrübten Reichtum des Erdenreichs oder die Herrschaft über die Götter erlangen sollte. न हि प्रपश्यामि ममापनुद्याद् यच्छोकमुच्छोषणमिन्द्रियाणाम् | अवाप्य भूमावसपत्नमृद्धं राज्यं सुराणामपि चाधिपत्यम् ||२-८||

2.9 Sanjaya sagte: Nachdem so zu Hrishikesha (dem Herrn der Sinne), dem Beherrscher von Guḍākeśa, dem Feindtöter gesprochen war, sprach Arjuna zu Govinda: 'Ich werde nicht kämpfen' und schwieg daraufhin. सञ्जय उवाच | एवमुक्त्वा हृषीकेशं गुडाकेशः परन्तप | न योत्स्य इति गोविन्दमुक्त्वा तूष्णीं बभूव ह ||२-९||

2.10 Zu ihm, der in der Mitte beider Heere verzagt war, sprach Hṛṣīkeśa, als ob er lächeln würde: O Bharata, diese Worte. तमुवाच हृषीकेशः प्रहसन्निव भारत | सेनयोरुभयोर्मध्ये विषीदन्तमिदं वचः ||२-१०||

2.11 Der Herr sprach: Du beweinst die, um deren willen du nicht zu beweinen hast, und sprichst doch Worte der Weisheit; Die Weisen beweinen weder den Lebenden noch den Toten. श्रीभगवानुवाच | अशोच्यानन्वशोचस्त्वं प्रज्ञावादांश्च भाषसे | गतासूनगतासूंश्च नानुशोचन्ति पण्डिताः ||२-११||

2.12 Niemals war ich nicht, noch du nicht und auch diese Herrscher der Menschen; niemals werden wir künftig aufhören zu sein. न त्वेवाहं जातु नासं न त्वं नेमे जनाधिपाः | न चैव न भविष्यामः सर्वे वयमतः परम् ||२-१२||

2.13 Wie in diesem Körper der Verkörperte durch Kindheit, Jugend und Alter geht, so auch tritt er über in einen anderen Körper; ein weiser Mann beklagt sich darüber nicht. देहिनोऽस्मिन्यथा देहे कौमारं यौवनं जरा | तथा देहान्तरप्राप्तिर्धीरस्तत्र न मुह्यति ||२-१३||

2.14 Die Berührungen der Sinne mit den Objekten, o Sohn Kuntis, die Hitze und Kälte, Lust und Leid verursachen, haben einen Anfang und ein Ende; sie sind vergänglich: ertrage sie tapfer, o Bharata. मात्रास्पर्शास्तु कौन्तेय शीतोष्णसुखदुःखदाः | आगमापायिनोऽनित्यास्तांस्तितिक्षस्व भारत ||२-१४||

2.15 Den festen Mann jedoch, den diese nicht erschüttern, o Bester unter den Menschen, dem Freude und Leid gleich sind, der ist zur Unsterblichkeit fähig. यं हि न व्यथयन्त्येते पुरुषं पुरुषर्षभ | समदुःखसुखं धीरं सोऽमृतत्वाय कल्पते ||२-१५||

2.16 Das Unwirkliche hat kein Sein; das Wirkliche kennt keine Nichtexistenz; die Wahrheit über beide ist von den Sehern des Wesens erkannt worden. नासतो विद्यते भावो नाभावो विद्यते सतः | उभयोरपि दृष्टोऽन्तस्त्वनयोस्तत्त्वदर्शिभिः ||२-१६||

2.17 Erkenne jenes als unvergänglich, durch das dies alles durchdrungen ist; niemand vermag die Zerstörung dieses Unvergänglichen herbeizuführen. अविनाशि तु तद्विद्धि येन सर्वमिदं ततम् | विनाशमव्ययस्यास्य न कश्चित्कर्तुमर्हति ||२-१७||

2.18 Diese Körper des ewigen, unzerstörbaren und unbegrenzten Seins haben ein Ende; darum kämpfe, o Arjuna. अन्तवन्त इमे देहा नित्यस्योक्ताः शरीरिणः | अनाशिनोऽप्रमेयस्य तस्माद्युध्यस्व भारत ||२-१८||

2.19 Wer diesen Selbst als den Tötenden betrachtet und wer ihn als Getöteten ansieht, beide kennen es nicht; denn dieses tötet nicht noch wird es getötet. य एनं वेत्ति हन्तारं यश्चैनं मन्यते हतम् | उभौ तौ न विजानीतो नायं हन्ति न हन्यते ||२-१९||

2.20 Es wird nie geboren und stirbt niemals; nachdem es war, hört es nicht auf zu sein; ungeboren, ewig, unveränderlich und uralt — im getöteten Körper wird Es selbst nicht getötet. न जायते म्रियते वा कदाचिन् नायं भूत्वा भविता वा न भूयः | अजो नित्यः शाश्वतोऽयं पुराणो न हन्यते हन्यमाने शरीरे ||२-२०||

2.21 Wer diesen als unzerstörbar, ewig, ungeborn und unvergänglich kennt, wie kann dieser Mann, o Arjuna, jemanden töten oder zum Töten veranlassen? वेदाविनाशिनं नित्यं य एनमजमव्ययम् | कथं स पुरुषः पार्थ कं घातयति हन्ति कम् ||२-२१||

2.22 Wie ein Mensch abgelegte alte Kleider verlässt und neue anzieht, so lässt auch der verkörperte Selbst die abgenutzten Körper los und betritt andere, neue. वासांसि जीर्णानि यथा विहाय नवानि गृह्णाति नरोऽपराणि | तथा शरीराणि विहाय जीर्णा- न्यन्यानि संयाति नवानि देही ||२-२२||

2.23 Schwerter schneiden es nicht, Feuer verbrennt es nicht, Wasser netzt es nicht und Wind trocknet es nicht. नैनं छिन्दन्ति शस्त्राणि नैनं दहति पावकः | न चैनं क्लेदयन्त्यापो न शोषयति मारुतः ||२-२३||

2.24 Dieses Selbst ist nicht zu schneiden, nicht zu verbrennen, nicht zu benetzen und auch nicht auszutrocknen; es ist ewig, allgegenwärtig, beständig, unbeweglich und uralt. अच्छेद्योऽयमदाह्योऽयमक्लेद्योऽशोष्य एव च | नित्यः सर्वगतः स्थाणुरचलोऽयं सनातनः ||२-२४||

2.25 Dieses Selbst wird als unvermanifestiert, unvorstellbar und unveränderlich bezeichnet. Daher solltest du, da du dies so erkannt hast, nicht trauern. अव्यक्तोऽयमचिन्त्योऽयमविकार्योऽयमुच्यते | तस्मादेवं विदित्वैनं नानुशोचितुमर्हसि ||२-२५||

2.26 Doch selbst wenn du ihn als ständig geboren und ständig sterbend betrachtest, so solltest du dennoch, o Mächtig-Armiger, nicht trauern. अथ चैनं नित्यजातं नित्यं वा मन्यसे मृतम् | तथापि त्वं महाबाहो नैवं शोचितुमर्हसि ||२-२६||

2.27 Denn für den Geborenen ist der Tod gewiss und die Geburt des Gestorbenen ebenfalls; darum solltest du über das Unvermeidliche nicht trauern. जातस्य हि ध्रुवो मृत्युर्ध्रुवं जन्म मृतस्य च | तस्मादपरिहार्येऽर्थे न त्वं शोचितुमर्हसि ||२-२७||

2.28 Die Wesen sind im Anfang unausdrücklich, in der Mitte ausgedrückt und am Ende wieder unausdrücklich; was gibt es da zu beklagen? अव्यक्तादीनि भूतानि व्यक्तमध्यानि भारत | अव्यक्तनिधनान्येव तत्र का परिदेवना ||२-२८||

2.29 Mancher sieht dieses Wesen als ein Wunder an; mancher spricht von ihm als einem Wunder; wieder anderer hört davon als ein Wunder; doch selbst nachdem er es gehört hat, versteht ihn niemand wirklich. आश्चर्यवत्पश्यति कश्चिदेन- माश्चर्यवद्वदति तथैव चान्यः | आश्चर्यवच्चैनमन्यः शृणोति श्रुत्वाप्येनं वेद न चैव कश्चित् ||२-२९||

2.30 Dieser in allen Körpern wohnende Seelenträger ist ewig unzerstörbar; darum sollst du um kein Geschöpf trauern, o Arjuna. देही नित्यमवध्योऽयं देहे सर्वस्य भारत | तस्मात्सर्वाणि भूतानि न त्वं शोचितुमर्हसि ||२-३०||

2.31 Betrachtest du auch deinen eigenen Dharma, so darfst nicht wanken; denn für einen Kshatriya gibt es nichts Höheres als einen gerechten Krieg. स्वधर्ममपि चावेक्ष्य न विकम्पितुमर्हसि | धर्म्याद्धि युद्धाच्छ्रेयोऽन्यत्क्षत्रियस्य न विद्यते ||२-३१||

2.32 Glücklich sind die Krieger, o Arjuna! denen ein solcher Kampf zuteil wird, der sich von selbst wie eine geöffnete Pforte zum Himmel darbietet. यदृच्छया चोपपन्नं स्वर्गद्वारमपावृतम् | सुखिनः क्षत्रियाः पार्थ लभन्ते युद्धमीदृशम् ||२-३२||

2.33 Wenn du jedoch diesen rechtmäßigen Krieg nicht führst, wirst du nach Aufgabe deines eigenen Dharma und deiner Ehre Sünde auf dich laden. अथ चेत्त्वमिमं धर्म्यं संग्रामं न करिष्यसि | ततः स्वधर्मं कीर्तिं च हित्वा पापमवाप्स्यसि ||२-३३||

2.34 Auch die Menschen werden deine ewige Schande verkünden; und für einen geehrten Mann ist Schande schlimmer als der Tod. अकीर्तिं चापि भूतानि कथयिष्यन्ति तेऽव्ययाम् | सम्भावितस्य चाकीर्तिर्मरणादतिरिच्यते ||२-३४||

2.35 Die großen Wagenkrieger werden dich fürchtenvoll vom Schlachtfeld zurückgezogen halten; und du wirst bei denen geringgeschätzt sein, die einst hoch von dir dachten. भयाद्रणादुपरतं मंस्यन्ते त्वां महारथाः | येषां च त्वं बहुमतो भूत्वा यास्यसि लाघवम् ||२-३५||

2.36 Deine Feinde werden dir viele schimpfende Worte entgegenwerfen und deine Kraft lästern; was könnte schmerzhafter sein als dies? अवाच्यवादांश्च बहून्वदिष्यन्ति तवाहिताः | निन्दन्तस्तव सामर्थ्यं ततो दुःखतरं नु किम् ||२-३६||

2.37 Gefallen wirst du den Himmel erlangen; siegreich die Erde genießen; darum steh auf, O Sohn der Kunti, entschlossen zum Kampfe. हतो वा प्राप्स्यसि स्वर्गं जित्वा वा भोक्ष्यसे महीम् | तस्मादुत्तिष्ठ कौन्तेय युद्धाय कृतनिश्चयः ||२-३७||

2.38 Mache Freude und Leid, Gewinn und Verlust, Sieg und Niederlage gleich; so mache dich bereit zum Kampfe um des Kampfes willen; auf diese Weise wirst du keine Sünde erleiden. सुखदुःखे समे कृत्वा लाभालाभौ जयाजयौ | ततो युद्धाय युज्यस्व नैवं पापमवाप्स्यसि ||२-३८||

2.39 Dies ist die Weisheit des Sankhya, wie sie dir gelehrt wurde; höre nun die Weisheit des Yoga: Damit ausgerüstet, o Arjuna, wirst du die Bindungen der Handlung abwerfen. एषा तेऽभिहिता साङ्ख्ये बुद्धिर्योगे त्विमां शृणु | बुद्ध्या युक्तो यया पार्थ कर्मबन्धं प्रहास्यसि ||२-३९||

2.40 Hier gibt es keinen Verlust der Anstrengung und kein Gegenteiliges Ergebnis; selbst ein wenig von diesem Dharma schützt vor großer Furcht. नेहाभिक्रमनाशोऽस्ति प्रत्यवायो न विद्यते | स्वल्पमप्यस्य धर्मस्य त्रायते महतो भयात् ||२-४०||

2.41 Hier jedoch, o Freuden der Kuru-Söhne, ist die Intelligenz eine einzige auf das Ziel gerichtete Bestimmung; viele Zweige und endlos sind aber die Gedanken der Unentschlossenen. व्यवसायात्मिका बुद्धिरेकेह कुरुनन्दन | बहुशाखा ह्यनन्ताश्च बुद्धयोऽव्यवसायिनाम् ||२-४१||

2.42 Blumige Worte sprechen die Unweisen aus, die an den lobpreisenden Worten der Veden Gefallen finden, o Arjuna: 'Es gibt nichts anderes.' यामिमां पुष्पितां वाचं प्रवदन्त्यविपश्चितः | वेदवादरताः पार्थ नान्यदस्तीति वादिनः ||२-४२||

2.43 Voll von Begierden und mit dem Himmel als Ziel, sprechen sie Worte, die zu neuen Geburten führen – das Ergebnis ihrer Werke –, und verordnen zahlreiche spezifische Handlungen zur Erlangung von Genuss und Macht. कामात्मानः स्वर्गपरा जन्मकर्मफलप्रदाम् | क्रियाविशेषबहुलां भोगैश्वर्यगतिं प्रति ||२-४३||

2.44 Für diejenigen jedoch, die an Genuss und Herrschaft gebunden sind, deren Geist durch solche Lehren abgelenkt wird, findet in der Meditation und im Samadhi (dem überbewussten Zustand) keine feststehende Entschlossenheit statt. भोगैश्वर्यप्रसक्तानां तयापहृतचेतसाम् | व्यवसायात्मिका बुद्धिः समाधौ न विधीयते ||२-४४||

2.45 Die Veden handeln von den drei Gunas; sei du über diesen drei Gunas erhaben, o Arjuna! Befreie dich von den Dualitäten, verweile stets in der Sattva-Qualität (der Güte), frei vom Gedanken an Erwerben und Bewahren, und bleibe im Selbst gegründet. त्रैगुण्यविषया वेदा निस्त्रैगुण्यो भवार्जुन | निर्द्वन्द्वो नित्यसत्त्वस्थो निर्योगक्षेम आत्मवान् ||२-४५||

2.46 Für den Brāhmaṇa, der das Selbst erkannt hat, sind alle Veden so nützlich wie ein Wasserbecken an einem Ort, wo eine Flut herrscht. यावानर्थ उदपाने सर्वतः सम्प्लुतोदके | तावान्सर्वेषु वेदेषु ब्राह्मणस्य विजानतः ||२-४६||

2.47 Du hast ein Recht allein auf die Handlung, nicht jedoch auf deren Früchte; lass dich niemals von den Früchten der Tat als Beweggrund leiten und verliere auch keine Anhaftung an Untätigkeit. कर्मण्येवाधिकारस्ते मा फलेषु कदाचन | मा कर्मफलहेतुर्भूर्मा ते सङ्गोऽस्त्वकर्मणि ||२-४७||

2.48 Handle fest im Yoga, o Dhananjaya, unter Aufhebung der Anhaftung; gleichsam in Erfolg und Misserfolg sei du beständig – diese Gleichheit wird als Yoga bezeichnet. योगस्थः कुरु कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा धनञ्जय | सिद्ध्यसिद्ध्योः समो भूत्वा समत्वं योग उच्यते ||२-४८||

2.49 Weitaus geringer als der Yoga des Wissens ist die Handlung, o Arjuna. Fliehe Zuflucht im Wissen; elend sind jene, deren Beweggrund die Frucht ist. दूरेण ह्यवरं कर्म बुद्धियोगाद्धनञ्जय | बुद्धौ शरणमन्विच्छ कृपणाः फलहेतवः ||२-४९||

2.50 Wer an Weisheit gebunden ist (Gleichmut des Geistes), wirft in diesem Leben sowohl gute als auch böse Werke ab; darum widme dich dem Yoga; das Yoga ist Geschicklichkeit im Handeln. बुद्धियुक्तो जहातीह उभे सुकृतदुष्कृते | तस्माद्योगाय युज्यस्व योगः कर्मसु कौशलम् ||२-५०||

2.51 Die Weisen, die mit Verstand begabt sind und deren Früchte sie aufgegeben haben, werden von den Fesseln der Geburt befreit und gelangen zu dem Ort jenseits allen Übels. कर्मजं बुद्धियुक्ता हि फलं त्यक्त्वा मनीषिणः | जन्मबन्धविनिर्मुक्ताः पदं गच्छन्त्यनामयम् ||२-५१||

2.52 Wenn dein Verstand den Sumpf der Täuschung überschreitet, dann wirst du Gleichgültigkeit erlangen gegenüber dem Gehörten und noch zu Hörenden. यदा ते मोहकलिलं बुद्धिर्व्यतितरिष्यति | तदा गन्तासि निर्वेदं श्रोतव्यस्य श्रुतस्य च ||२-५२||

2.53 Wenn dein Verstand, der durch die von dir gelesenen Veda-Schriften verwirrt ist, im Selbst unerschütterlich und beständig stehen wird, dann wirst du das Yoga des Selbstverwirklichung erlangen. श्रुतिविप्रतिपन्ना ते यदा स्थास्यति निश्चला | समाधावचला बुद्धिस्तदा योगमवाप्स्यसि ||२-५३||

2.54 Arjuna sprach: Was ist die Beschreibung dessen, der festen Weisheit hat und in den Zustand des Samadhi versunken ist? Wie spricht ein solcher mit festem Verstand, wie sitzt er, wie geht er? अर्जुन उवाच | स्थितप्रज्ञस्य का भाषा समाधिस्थस्य केशव | स्थितधीः किं प्रभाषेत किमासीत व्रजेत किम् ||२-५४||

2.55 Der Herr sprach: Wenn ein Mensch alle Begierden des Geistes aufgibt, o Arjuna, und in sich selbst durch das Selbst zufrieden ist, dann gilt er als einer mit beständigem Wissen. श्रीभगवानुवाच | प्रजहाति यदा कामान्सर्वान्पार्थ मनोगतान् | आत्मन्येवात्मना तुष्टः स्थितप्रज्ञस्तदोच्यते ||२-५५||

2.56 Der dessen Geist in Leiden nicht erschüttert ist und der in Freuden keine Begierde hegt; frei von Anhaftung, Furcht und Zorn – ein solcher wird als Weiser mit festem Verstand bezeichnet. दुःखेष्वनुद्विग्नमनाः सुखेषु विगतस्पृहः | वीतरागभयक्रोधः स्थितधीर्मुनिरुच्यते ||२-५६||

2.57 Wer überall ohne Anhaftung ist und bei allem Guten oder Bösen weder frohlockt noch hasst, dessen Weisheit steht fest. यः सर्वत्रानभिस्नेहस्तत्तत्प्राप्य शुभाशुभम् | नाभिनन्दति न द्वेष्टि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ||२-५७||

2.58 Wenn er wie die Schildkröte alle ihre Gliedmaßen einzieht und seine Sinne von den Sinngegenständen zurückzieht, dann ruht sein Verstand. यदा संहरते चायं कूर्मोऽङ्गानीव सर्वशः | इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यस्तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ||२-५८||

2.59 Die Sinnesobjekte wenden sich vom enthaltsamen Körperbewussten ab und lassen das Verlangen zurück; doch auch dieses Verlassen des Geschmacks wendet sich, sobald er das Höchste erblickt. विषया विनिवर्तन्ते निराहारस्य देहिनः | रसवर्जं रसोऽप्यस्य परं दृष्ट्वा निवर्तते ||२-५९||

2.60 Denn auch den strengen Verstandesmann, o Arjuna, reißen die stürmischen Sinne gewaltsam hinweg. यततो ह्यपि कौन्तेय पुरुषस्य विपश्चितः | इन्द्रियाणि प्रमाथीनि हरन्ति प्रसभं मनः ||२-६०||

2.61 Er soll alle diese zurückhalten und in der Anhänglichkeit an Mich fest sitzen; dessen Weisheit ist beständig, dessen Sinne unter Kontrolle stehen. तानि सर्वाणि संयम्य युक्त आसीत मत्परः | वशे हि यस्येन्द्रियाणि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ||२-६१||

2.62 Wenn der Mensch an die Gegenstände denkt, entsteht Anhänglichkeit; aus dieser Anhänglichkeit erwächst Begierde; und aus der Begierde entspringt Zorn. ध्यायतो विषयान्पुंसः सङ्गस्तेषूपजायते | सङ्गात्सञ्जायते कामः कामात्क्रोधोऽभिजायते ||२-६२||

2.63 Aus dem Zorn entsteht Verblendung; aus der Verblendung folgt das Vergessen des Gedächtnisses; durch den Verlust des Gedächtnisses geht die Unterscheidungskraft verloren, und mit dem Untergang der Unterscheidungskraft verliert er sein Leben. क्रोधाद्भवति सम्मोहः सम्मोहात्स्मृतिविभ्रमः | स्मृतिभ्रंशाद् बुद्धिनाशो बुद्धिनाशात्प्रणश्यति ||२-६३||

2.64 Doch der Selbstbeherrschte, der unter Zurückhaltung der Sinne bei den Sinnesobjekten wandelt und frei von Anziehung und Abneigung ist, erlangt durch die Beherrschung des Geistes jenen Frieden. रागद्वेषविमुक्तैस्तु विषयानिन्द्रियैश्चरन् | (or वियुक्तैस्तु) आत्मवश्यैर्विधेयात्मा प्रसादमधिगच्छति ||२-६४||

2.65 In jenem Frieden wird aller Schmerz vernichtet; denn das Verstandesvermögen des gelassen gesinnten Mannes stellt sich bald ein. प्रसादे सर्वदुःखानां हानिरस्योपजायते | प्रसन्नचेतसो ह्याशु बुद्धिः पर्यवतिष्ठते ||२-६५||

2.66 Dem Unbeständigen fehlt die Erkenntnis des Selbst; dem Unbeständigen ist keine Meditation möglich; und wer nicht meditiert, findet keinen Frieden; doch wie kann einem Menschen ohne Frieden Glück zuteilwerden? नास्ति बुद्धिरयुक्तस्य न चायुक्तस्य भावना | न चाभावयतः शान्तिरशान्तस्य कुतः सुखम् ||२-६६||

2.67 Denn der Geist, welcher den wandelnden Sinnen folgt, reißt seine Unterscheidungskraft hinweg, wie der Wind ein Schiff auf dem Wasser davonträgt. इन्द्रियाणां हि चरतां यन्मनोऽनुविधीयते | तदस्य हरति प्रज्ञां वायुर्नावमिवाम्भसि ||२-६७||

2.68 Daher ist dessen Erkenntnis fest begründet, o Mächtig-Armiger Arjuna, dessen Sinne von den Sinngegenständen vollständig zurückgezogen sind. तस्माद्यस्य महाबाहो निगृहीतानि सर्वशः | इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यस्तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ||२-६८||

2.69 Was für alle Wesen Nacht ist, darin wachsam der Selbstbeherrschte; worin die Wesen wachen, das ist Nacht dem Muni, der sieht. या निशा सर्वभूतानां तस्यां जागर्ति संयमी | यस्यां जाग्रति भूतानि सा निशा पश्यतो मुनेः ||२-६९||

2.70 Wie das Meer, von allen Seiten gefüllt und dennoch unerschüttert bleibt, wenn alle Gewässer in es eintreten – so erlangt der Friede jener, in den alle Begierden eingehen; nicht aber der Mann voller Begierde. आपूर्यमाणमचलप्रतिष्ठं समुद्रमापः प्रविशन्ति यद्वत् | तद्वत्कामा यं प्रविशन्ति सर्वे स शान्तिमाप्नोति न कामकामी ||२-७०||

2.71 Der Mann, der alle Begierden aufgegeben hat und ohne Verlangen, ohne das Ichgefühl des Meinigen und ohne Egoismus umhergeht, erlangt den Frieden. विहाय कामान्यः सर्वान्पुमांश्चरति निःस्पृहः | निर्ममो निरहङ्कारः स शान्तिमधिगच्छति ||२-७१||

2.72 Dies ist der brahmische Zustand, o Sohn Prithas; wer zu ihm gelangt, wird nicht verwirrt. Wer darin verweilt, erlangt selbst am Ende des Lebens die Brahman-Vereinigung. एषा ब्राह्मी स्थितिः पार्थ नैनां प्राप्य विमुह्यति | स्थित्वास्यामन्तकालेऽपि ब्रह्मनिर्वाणमृच्छति ||२-७२||